Yoğun geçen bir cuma gününün ardından nihayet evinizdesiniz. İşten, okuldan veya o gününüzü nerede geçirdiyseniz oradan evinize dönmüşsünüz ve sıcacık koltuğunuzda pijamalarınızla uzanmış bir şekilde dinleniyorsunuz. Hayatınızın gidişatından ve yaşadığınız o günden memnunsunuz, hayatınız kendi akışında ve her şey yolunda hissettiriyor. Telefonunuzdan sosyal medyaya bakıyorsunuz, arkadaşlarınız, meslektaşlarınız veya hiç tanımadıklarınızın hayatlarını nasıl geçirdiklerini izliyor ve ekranı kaydırıyorsunuz. Birileri parti yapıyor, birileri tatile çıkmış, diğerleri hayatlarını cidden yaşıyor sanki.
Ancak unutmayın; sosyal medyada gördüklerimiz insanların 'sahne önü' performanslarıdır. Biz ise kendi 'kamera arkamızı' onların bu en iyi anlarıyla kıyaslıyoruz. Her kaydırmada da, biraz daha eksik hissediyoruz.
"Bir şeyleri yanlış mı yapıyorum?"
"Bu cuma akşamı evde tek başıma uzanmak yerine neden onlar gibi bir şeyler yapmıyorum?"
"Neden onlar gibi değilim?"
"Onlar hayatı yaşarken ben kaçırıyor muyum?"
Tarzı sorular sizi kemirmeye başlıyor... Bu duygu size tanıdık geldi mi? Cevabınız evetse bu içimizi kemiren duyguyu, FOMO (Fear of Missing out) türkçe anlamı ile Fırsatı Kaçırma Korkusu'nu birlikte tanıyalım: FOMO'nun sosyal medya ve internet sebebi ile hayatımıza girdiğini düşünsek de aslında bu korkunun kökeni çok eskilere dayanıyor.
Eski çağlarda kabilenin/grubun yaptıklarını kaçırmak, dışlanmak ve ölüm demekti. Beynimiz hala 'grubun gerisinde kalmayı' bir hayati tehlike olarak algılıyor. Yani bu korku başkalarının hayatını 'kıskanmaktan' veya geride kalma korkusu'ndan çok daha derin bir mesele. Modern çağın getirdiği bir 'hastalık' değil, beynimizin evrimsel olarak 'hayatta kalma' çabası.
Peki size her şeyi kaçırıyor gibi hissettiğimizde, bir şeyleri gerçekten kaçırdığımızı söylesem? Gerçekçi olalım, önünde sonunda bir şeyleri kaçıracağız. O an bir şey yapmaya karar verdiğimizde diğer şeyleri kaçırmayı göze alacağız demektir. Çünkü biz insanız, her ne kadar her şey bizim elimizde ve biz istersek her şeyi yaparız diyen günümüz akımları bunu inkar etse de sınırlı kapasite ve ömre sahibiz. Bir anda yalnızca tek bir şeye zaman ayırabilir ve onu yaşayabiliriz. Ve biliyor musunuz? Bu aslında bir sorun değil, tamamen normal.
FOMO'ya karşı JOMO (Joy of Missing Out) yani kaçırmanın keyfi/ güzelliği diyebileceğimiz bir kavramımız da mevcut. En sevdiğiniz yemeği yerken, en sevdiğiniz kişi ile konuşurken bir anda gidip bak şu kişi şu konuda kendini geliştirmiş, nobel barış ödülü almış ben de almalıyım demiyoruz. Olduğumuz anın tadını çıkarıyoruz. Çünkü tam olarak da bunu yapmamız gerekiyor. O anın tadını kendi yaşadığımız ve seçtiğimiz kararlar doğrultusunda, başkalarının hayatları ile karşılaştırmadan.
Bu konuyla ilgili Yüzüklerin Efendisi serisinde çok güzel bir anlatı ile yazımı bitirmek istiyorum. Gandalf'ın Frodo'ya dediği bir cümle bu konunun özeti şeklindedir bence. "Yapmamız gereken, bize verilen zamanda ne yapacağımıza karar vermektir."
